Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
15 / 3 / 2022

Πάντα μού αρέσει να χρησιμοποιώ την τελευταία τεχνολογία, αν μη τι άλλο για να τη δοκιμάσω. Δε βιάζομαι, ποτέ, αλλά πάντα προχωρώ· δεν μένω στα παλιά.

Σήμερα, θέλω να χρησιμοποιήσω τα Windows 11, αλλά η Microsoft δεν με αφήνει!

Οι απαιτήσεις που έχουν τα Windows 11 θέτουν σε αποκλεισμό πάρα πολλά συστήματα, και δεν είναι να σε εκπλήσσει που τόσο λίγος κόσμος φαίνεται να κάνει την αναβάθμιση (ψάξτε το στο Google και θα δείτε). Αν, δε, ρίξεις μια ματιά στην ελληνική αγορά, θα δεις ότι σχεδόν όλα τα μηχανήματα που πωλούνται αυτή τη στιγμή τρέχουν Windows 10. Αναρωτιέμαι αν μπορείς να βρεις κανένα που να τρέχει out of the box Windows 11, και πόσο θα κοστίζει αυτό το εργαλείο.

Αλλά το πρόβλημα είναι, ουσιαστικά, αστείο.

Κανονικά, τα Windows 11 δεν θα έπρεπε να αποκλείουν τόσα μηχανήματα. Είναι καθαρά θέμα επιλογής της Microsoft, όχι τεχνικών δυνατοτήτων.

Αν ρίξεις μια ματιά στις απαιτήσεις τους, τα πιο «περίεργα» που θα σου φανούν είναι τα εξής: TPM version 2.0, UEFI, Secure Boot – επειδή, όμως, ο περισσότερος κόσμος δεν γνωρίζει τι ακριβώς είναι τα συγκεκριμένα πράγματα. Στην πραγματικότητα, όλα αυτά τα έχουν τα σύγχρονα μηχανήματα, ακόμα κι αν δεν είναι ενεργοποιημένα. Μπορείς να τα ενεργοποιήσεις από τα BIOS· δεν είναι και τόσο δύσκολο. Τρία απλά πραγματάκια πρέπει να αλλάξεις.

Και, ακόμα κι αν δεν τα αλλάξεις, έχω διαβάσει πως τα Windows 11, αν τα κάνεις install σε καθαρό δίσκο με bootable media, σου δίνουν τη δυνατότητα να αγνοήσεις αυτές τις απαιτήσεις.

Πού είναι το πρόβλημα, λοιπόν; Γιατί δεν μπορούμε να αναβαθμίσουμε τα μηχανήματά μας;

Το πρόβλημα είναι οι επεξεργαστές. Τα Windows 11 τρέχουν σε όλους τους σύγχρονους επεξεργαστές, φυσικά, χωρίς πρόβλημα. Αλλά, αν δεν έχεις κάποιους συγκεκριμένους επεξεργαστές τελευταίας τεχνολογίας που έχει ορίσει η Microsoft, δεν μπορείς να λαμβάνεις updates. Κι αυτό είναι πρόβλημα αν βάζεις τον υπολογιστή στο Διαδίκτυο, γιατί το όλο θέμα είναι τα updates. Είναι θέμα ασφαλείας.

Αυτή τη στιγμή έχω 4 μηχανήματα τα οποία χρησιμοποιώ, και κανένα δεν είναι συμβατό. Στο ένα θα μπορούσα να βάλω Windows 11 γιατί δεν το συνδέω με το Διαδίκτυο. Αλλά για ποιο λόγο να το κάνω; Μια χαρά δουλεύω και με τα Windows 10, και τα 11 δεν προσφέρουν τίποτα εξωφρενικά καλύτερο.

Η Microsoft λέει ότι θα συνεχίσει να υποστηρίζει τα Windows 10 μέχρι το 2025. Μετά... μπουμ. Δεν θα έρχονται updates στα Windows 10. Πρέπει όλοι να αναβαθμιστούμε στα Windows 11. Και τι θα γίνουν όλα εκείνα τα μηχανήματα που έχουμε, τα οποία είναι καλά και μας εξυπηρετούν χωρίς πρόβλημα; Πρέπει υποχρεωτικά να τα πετάξουμε;

Τι θα γίνει αν κάποιος αγοράσει ένα μηχάνημα σήμερα στην ελληνική αγορά (όπου όλα τρέχουν Windows 10); Θα πρέπει να το πετάξει μετά από 3 χρόνια;

Όπως είπα από την αρχή, είμαι υπέρ της νέας τεχνολογίας. Μάλιστα, έχω αλλάξει πολλά μηχανήματα γιατί θεωρούσα το CPU πολύ αργό. Θέλω να βλέπω τα πράγματα να τρέχουν. Γρήγορα.

Αλλά αυτό είναι γελοίο. Η Microsoft σε εξαναγκάζει να πας να πάρεις νέο CPU ή νέο laptop (στα laptop δεν αλλάζει το CPU), αλλιώς το μηχάνημα θα είναι άχρηστο για το Διαδίκτυο, ή, τουλάχιστον, πολύ ευάλωτο, αφού δεν θα μπορεί να ενημερωθεί.

*

Για να είμαι ειλικρινής, πιστεύω, και ελπίζω, ότι κάτι θα γίνει για να λυθεί αυτό το πρόβλημα. Ή από την ίδια τη Microsoft ή από κάποιον άλλο, παράπλευρο. Μου φαίνεται εξωφρενικό να πεταχτούν στα σκουπίδια τόσα μηχανήματα που δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα απλά και μόνο επειδή κάποιοι θέλουν να προωθήσουν μια καινούργια γενιά CPU.

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]